Usunięcie topoli w Parku Króla Aleksandra Jagiellończyka. Decyzje administracyjne i względy bezpieczeństwa
W Parku Króla Aleksandra Jagiellończyka usunięto topolę czarną (Populus nigra), która przez wiele lat była objęta ochroną jako pomnik przyrody. Decyzja o wycince została poprzedzona szczegółową procedurą administracyjną oraz uzgodnieniami z właściwymi instytucjami odpowiedzialnymi za ochronę przyrody i zabytków.
Drzewo uległo poważnym uszkodzeniom, m.in. w wyniku uderzenia pioruna, i stopniowo traciło stabilność statyczną. Wykazywało również postępującą degradację biologiczną i mechaniczną, wynikającą przede wszystkim z jego wieku. W praktyce oznaczało to coraz większe ryzyko niekontrolowanego złamania lub obalenia się konarów.
W maju tego roku doszło do groźnego incydentu, jedna z gałęzi drzewa odłamała się i spadła bezpośrednio na alejkę parkową. Na szczęście nikt nie ucierpiał, jednak zdarzenie to potwierdziło konieczność podjęcia działań prewencyjnych, mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa osobom spacerującym po parku.
Ze względu na to, że drzewo znajdowało się na terenie wpisanym do rejestru zabytków oraz było objęte ochroną jako pomnik przyrody, jego usunięcie wymagało przeprowadzenia kilku etapów procedury administracyjnej. Najpierw Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Białymstoku postanowieniem nr WPN.623.8.2026.MP z 25 maja 2026 r. uzgodniła projekt uchwały Rady Miasta Bielsk Podlaski w sprawie zniesienia formy ochrony pomnikowej drzewa. Następnie Rada Miasta Bielsk Podlaski podjęła uchwałę nr XXIX/211/26 z 26 maja 2026 r. w sprawie zniesienia formy ochrony przyrody z drzewa uznanego za pomnik przyrody. Kolejnym krokiem było uzyskanie zgody Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Białymstoku, który decyzją nr RZ.5147.262.2026.ET z dnia 17 czerwca 2026 r. zezwolił na usunięcie drzewa.
Dopiero po zakończeniu tych procedur i uzyskaniu wszystkich wymaganych zgód możliwe było przeprowadzenie wycinki.
Podjęte działania miały charakter przede wszystkim prewencyjny. Ich celem było wyeliminowanie realnego zagrożenia dla mieszkańców i osób korzystających z parku, przy jednoczesnym zachowaniu wszystkich wymaganych procedur ochrony przyrody i dziedzictwa kulturowego.
